Het zijn roerige tijden voor aan-besteders: het koopgedrag van de overheid is HOT! Als in een soap wil niemand iets missen en worden al jouw stappen met ingehouden adem gevolgd… Je grootste fans zijn de auditdiensten, de algemene rekenkamer en de wisselende groep afgevallen inschrijvers. Deze fans houden blogs bij in de vorm van aantekeningen, bij jaarverslagen, aanwijzingen, auditrapporten of rechtszaken.

Hoe zalig al die aandacht, want hoezeer heb je niet jarenlang met collega’s gedroomd over de dag waarop het nut van je bestaan wordt erkend. En dan komt die dag… maar anders dan je je had voorgesteld. Het ging ook snel. De kopende overheid met stip in de nationale top tien! Ook hier: “Too much love can kill you” (Brian May, red). Hoge bomen vangen immers veel wind en dat is voor overheidskopen niet anders gebleken. Ziet men je eindelijk staan, ben je gelijk tot schietschijf gepromoveerd en iedereen mag ongehinderd de eerste en alle opvolgende stenen werpen! Het zal je baan maar wezen…

De nieuwsberichten afgelopen week met betrekking tot het onrechtmatig gunnen ( niet naleving van EU-aanbestedingsrichtlijnen) van opdrachten aan derde door ministers genereert 'free publicity' voor het vak overheidsinkopen, zij het, niet met de meest positieve aanleiding.

Deze berichten voeden het negatieve imago van overheidsbeambten en bevestigen de perceptie van onbehoorlijk bestuur, vermeende vriendjespolitiek en zakkenvullerij. Spijtig is dat veel overheidsinkopers al jaren aandacht vragen voor de risico's van het niet rechtmatig aanbesteden. Ook wijzen zij de betrokken opdrachtgevers erop, dat (politieke) doelstellingen uitstekend gerealiseerd kunnen worden door het inschakelen van aanwezige professionele inkoopdeskundigheid.