257x bekeken

(Anne-Matthijs van Marle) Voor mijn functie spit ik regelmatig beleidsplannen door van diverse onderwijsinstellingen. Wat mij daarin opvalt is dat ik daar veelal dezelfde zinsnedes tegenkom, die eigenlijk allemaal op hetzelfde neerkomen: We willen het beste voor onze leerling (of student) en ze opleiden tot een wijze wereldburger voor de dag van morgen.

Uiteraard wil je de beste onderwijsinstelling zijn voor je leerlingen of studenten, wil je dat zij zich maximaal kunnen ontwikkelen op hun talenten en dat zij toekomst ready zijn. Maar stel je nu eens voor dat er over 100 tot 150 jaar geen leerlingen of studenten meer zijn? Simpelweg om het feit dat wij als huidige bewoners de aardbol, die we door moeten geven aan onze toekomstige generaties, naar de knoppen hebben geholpen? Als je het beste wil, zou het dan ook niet zo moeten zijn dat we ons nog meer inzetten voor een betere wereld? Een wereld die nog generaties mee kan?

Ik propageer hiermee niet een politieke stroming maar het is wel een vraag die ik mezelf, eerlijk is eerlijk, na het krijgen van mijn kinderen steeds vaker stel. Vroeger was ik hier totaal niet mee bezig en was sporten, uitgaan en met vrienden rondhangen veel interessanter dan mijn schooldiploma halen. Bij mij ging op tijd het knopje om en heb ik mijn middelbare schooldiploma gehaald. En heb ik netjes binnen de tijd die ervoor stond, binnen 4 jaar mijn MBO en mijn HBO diploma mogen behalen. Achteraf gezien had ik dit veel sneller kunnen doen als ik in mijn jeugdjaren randzaken wat minder belangrijker had gevonden dan het behalen van mijn schooldiploma. Maar ja, dat is achteraf.

Je kan wel zeggen dat ik juist op tijd ben begonnen met “bewustwording van”. En daar wringt hem nu net de schoen bij veel onderwijsinstellingen. Ze zijn zich bewust van het feit dat ze de student centraal moeten stellen en het type onderwijs hierop aan moeten passen. Iets wat veel onderwijsinstellingen zeggen te willen doen, maar nog door uiteenlopende zaken (nog) niet in de praktijk kunnen brengen. Daarnaast willen veel onderwijsinstellingen ook hun maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen. Maar ook daarin spelen veel factoren een rol waardoor het vaak niet of nauwelijks van de grond komt. De veel gehoorde argumenten die ik te horen krijg zijn: “Ik wil wel maar, hoe dan? En waar haal ik dat budget vandaan”?

Recent plaatste ik een artikel van “De betere wereld” over het van bezit naar gebruik. Zelf raak ik er steeds meer van overtuigd dat duurzame goederen (denk aan auto’s, televisies, laptops etc.) niet meer aangeschaft hoeven te worden, aangezien je er alleen maar op afschrijft en de (technologische) ontwikkelingen dermate snel gaan dat wat je vandaag koopt morgen al hopeloos verouderd is.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik een auto van de zaak heb, hierdoor ervaar ik hoe fijn het is om voor een vast bedrag per maand geen omkijken en negatieve verassingen te hebben met betrekking tot mijn auto. Daarnaast wordt 1 keer in de twee jaar mijn telefoon en laptop vervangen door een nieuwe. Hoe fijn is dat? Altijd in het bezit van het nieuwste gebaseerd op de laatste technologie! Gelukkig ontdekken ook steeds meer consumenten het voordeel van het niet in bezit hebben van deze duurzame goederen, maar er alleen maar gebruik van maken tegen een vast bedrag per maand.

Voor veel twintigers is het in bezit hebben van goederen geen uitgemaakte zaak meer. Zo is het hebben van een abonnement op Netflix of Spotify heel gewoon. Zij lopen hier mijlen ver in voorop. Zo heeft bijvoorbeeld 65% van de twintigers een abonnement op Netflix tegen 36% van de gemiddelde Nederlander, blijkt uit onderzoek van Telecompaper. In veel studentenhuizen is het heel normaal om een kleine vaste bijdrage te betalen voor het gebruik van de magnetron, vaatwasser en of wasmachine, die, als hij onverhoopt kapot gaat, kosteloos gerepareerd wordt en ook nog eens 1x in de 3 a 4 jaar vervangen wordt voor een nieuwe model! Wat wil een mens nog meer?! Ook wordt er in sommige studentenhuizen al betaald per wasbeurt.

En ook de leerling of student zelf is gewend geraakt aan het niet aanschaffen van een laptop maar er één in gebruik hebben van tegen een vaste vergoeding in de maand, al dan niet via school. En uiteraard ook deze wordt eens in de 3 à 4 jaar vervangen door een nieuw model. Bijkomend voordeel is dat ze hiermee de fabrikant stimuleren een product te maken waar hij niet of nauwelijks onderhoud aan heeft en dus een product maakt dat langer meegaat dan hun huidige product.

Daarmee maken zij, wellicht niet eens van bewust, gebruik van de gebruik i.p.v. bezit trend. Dat zorgt er dan weer voor dat ook zij zich inzetten voor een duurzame samenleving. Want wat voor de één een verouderd model is, is voor de andere een nieuw model. Anderzijds is het niet hebben van genoeg “cash” weliswaar de grootste drijfveer om die mooie nieuwe laptop niet zelf aan te schaffen, maar hem in gebruik te hebben voor een vast bedrag per maand.

Een tijdje geleden viel mijn oog op een online artikel met een onderzoek naar de abonnementseconomie (een economie die gebaseerd is op het gebruiken, tegen een vaste vergoeding in de maand, in plaats van het in bezit hebben van). Hierin stonden cijfers die erop wijzen dat jonge twintigers relatief veel geld uitgeven aan abonnementsdiensten (zoals Netflix en Spotify) op apparaten en consumptiegoederen. Een Europeaan tussen de 18 en 25 jaar besteedt maandelijks 36 euro aan dergelijke abonnementen, Europeanen tussen de 35 en 55 jaar slechts 25 euro per maand. Een ING Econoom verklaart dat: ‘De hoge aanschafwaarde van duurzame goederen als wasmachines, vaatwassers en televisies maakt een abonnement met name voor jongeren erg aantrekkelijk. Zij hebben vaak nog weinig kapitaal achter de hand. Voor oudere consumenten is het hoge aanschafbedrag minder een obstakel’.

Als het voor de studenten, die de onderwijsinstellingen tenslotte opleiden, geen probleem is of zelfs al gemeengoed is om iets niet meer in bezit te hebben, maar er gebruik van te maken tegen een vaste vergoeding, waarom is dit dan nog wel voor veel onderwijsinstellingen zelf een obstakel?

In mijn ogen kunnen we door te switchen naar deze economie en je dus “bewust te worden van..”, veel bereiken. Niet alleen nu, maar ook voor onze toekomstige generaties aan wie wij deze wereld doorgeven. Zou dat niet mooi zijn?

Benieuwd hoe ik u kan helpen van “bezit naar gebruik” te gaan of hier meer of willen weten? Neem gerust eens contact met mij op.

Bewustwording
Annematthijs

Anne Matthijs van Marle

Mail: anne.matthijs.van.marle@econocom.com

Tel: 0610478936