377x bekeken

Als research coördinator Werving en Selectie ben ik vaak op zoek naar inkopers en inkoopadviseurs voor opdrachtgevers in de publieke sector. Wat ik merk tijdens onze zoektochten is dat de publieke inkoper een schaars goed blijkt te zijn, waar vanuit alle kanten aan wordt getrokken. Voor mij als consultant betekent deze tendens dat er vaak een tekort aan kandidaten is voor de ‘vaste’ functies. Waar je je opdrachtgevers de mogelijkheid wil geven om te kiezen tussen verschillende kandidaten, blijkt vaak die ene kandidaat al lastig te vinden.

Er zijn verschillende redenen te verzinnen voor het tekort:

  1. Publieke inkopers weten zelf dat zij een schaars goed zijn, en gaan steeds vaker aan de slag als ZZP’er of als interim adviseur voor een consultancy bureau.
  2. De publieke inkopers die niet de ambitie hebben zich op de ‘interim wereld’ te storten zijn vaak niet de allergrootste jobhoppers. Ze zitten bij een werkgever als inkoopadviseur binnen de opwaartse spiraal der schalen van de overheid en zijn niet geneigd die spiraal te verlaten.
  3. Sowieso valt me op dat de niet jobhoppende publieke inkopers vaak het leven hebben ingericht op hun baan. Iemand die bij de gemeente X werkt, woont vaak in de gemeente X en is zodoende minder bereid om bij de gemeente Y te gaan werken. Ook niet als gemeente Y wel een paar treden hoger in de salaris ladder kan bieden dan gemeente X.
  4. Vanuit opdrachtgevers hoor ik vaak dat kandidaten tenminste aantoonbare ervaring hebben met het zelfstandig uitvoeren van Europese aanbestedingen, wat er voor zorgt dat er ook niet echt kandidaten te werven zijn uit andere hoeken dan het publieke veld.
  5. Als de opdrachtgever die ene kandidaat dan toch via een W&S bureau op bezoek heeft, is het interne proces van die desbetreffende publieke instantie vaak zo traag (bijvoorbeeld een wervingsproces van 3 a 4 gesprekken, waar vaak weken zo niet maanden overheen gaat) dat de kandidaat ondertussen ofwel kiest bij zijn huidige werkgever te blijven ofwel elders zijn heil vindt.

Ik ben ervan overtuigd dat de eerste 3 redenen redelijk vast staan. De publieke inkoper is niet zodanig te veranderen dat er opeens flink gehopt gaat worden. Vaak krijgen ze bij hun huidige werkgever al een goed salaris met uitzicht op een geleidelijke groei. Vaak hebben ze een vast contract.

Bij de redenen 4 en 5, daar valt nog wel de nodige winst te behalen in het publieke W&S land. De meeste publieke instanties zouden sowieso hun interne proces aangaande werving moeten verbeteren. Het moet sneller en beter gepland worden (plan bijvoorbeeld 1 ‘hire’ dag waarop een kandidaat alle gesprekken kan voeren en hak daarna de knoop door). Maar ik denk dat het allerbelangrijkste is dat publieke instanties die eeuwige roep om ervaring eens los laten. De bal rolt op dit moment zodanig dat er op een gegeven moment geen beschikbare ervaren publieke inkoper meer over is. Laat zij-instromers toe in deze gesloten wereld! Denk bijvoorbeeld aan inkopers in de private sector (er zijn er zat die willen). Denk aan beleidsadviseurs en -medewerkers en denk aan bid- en accountmanagers. Het mooie aan ervaring is dat het valt te leren.

15Maart Sjoerd
15Maart Sjoerd

Auteur

Sjoerd Zoeteman, Research Coördinator W&S - InQuest